KRALIMA
Önce şimşek oldun
İlk bakışta, ışık saçıp kaçan,
Minik bir elektrik,
Sonra büyüyüp, sarsan...
Güneşim oldun sonra,
Aydınlığa yelken açtı karanlıklarım,
Baharı getirdin ilkin
Yaz geldi sonra sıcacık,
Isıttın ruhumu.
Aşk mı bu?
Fırtınam oldun, en delisinde,
En ateşlisinde yaşadık aşkı senle,
Boran olduk, bi yükseldik,
Bi savurduk herşeyi...
Doruklardan baktık, yeryüzüne
En savurucusunu yaşadık...
Yağmurum oldun sonra,
Gözlerimden aktın bir bir,
Geceleri yağmadın sadece,
Gelmelerin bitince, dinmez oldu yağmurlar,
Anladım ki,
Şimşek başlattı,
Güneş gitti,
Fırtına dindi...
Sen, gittin...
En son kar oldun artık,
Donmuş, yeni bir güneşle erimeye mahkum...
Eski tadı kalmayan buzlar misali,
Üstüne her kül döküşlerde, yangınlarımdan kalan,
Yitiren eski güzelliğini.
Bitmeye gebe...
Şimdi mevsimler de tükendi,
Hava bi mutedil,
Bi dalgalı...
Unuttum desem, heyhaaat...
Kolay mı?
Erimeye yüz tutmuş bedenimde,
Ufak çırpınışlar var.
Doğsa güneş,
Bitse, gitse şu kar.
Eritse mevsimlerimi,
Beni,
İçimdeki seni,
Bir tek adım kalsa geride,
KAR KRALİÇESİ...